Κατηγορία: Εκδηλώσεις

 

Σμύρνη  6 Ιανουαρίου 1922.  Ο τελευταίος αγιασμός των υδάτων, η τελευταία κατάδυση του Σταυρού στην αγαπημένη προκυμαία του  “Καί”.  Οκτώ μήνες μετά, η Σμύρνη παραδίδεται στις φλόγες και  “τα Άγια τοις κυσί”.

Σμύρνη 6 Ιανουαρίου 2016.  Ενενήντα τέσσερα χρόνια μετά,  απέναντι από το παλιό Ελληνικό Προξενείο,  τα ίδια (;)  νερά καθαγιάστηκαν από τον πατέρα Κύριλλο, ο οποίος ευχήθηκε “σε όλη τη Ρωμιοσύνη να πορεύεται πάντα στο ρου και στο χρόνο της ιστορίας και σε οποιεσδήποτε συνθήκες να δηλώνει την παρουσία της”, ευχαρίστησε τους κολυμβητές που “ανέσυραν το Σταυρό του μαρτυρίου της Εκκλησίας και του Γένους μας”,  δηλώνοντας συγκινημένος: “στέλνουμε την αγάπη μας με τις σταγόνες από τα δάκρυα και τη χαρά των προγόνων μας σήμερα”.

Αλήθεια, η κατάδυση του Σταυρού στα πολύπαθα νερά της Σμύρνης,  από μόνη της  μπορεί να γλυκάνει και να παρηγορήσει τις ψυχές μας;  (ζώντων και κεκοιμημένων;).   Μήπως χρειάζεται και μια ΄συγνώμη΄ από το τουρκικό κράτος;

Θεοφάνεια στο μώλο της Τραπεζούντας, 1917, με το Μητροπολίτη Χρύσανθο (αρχείο ΕΠΜ).

Αϊβαλί, 1920, Θεοφάνεια, το καϊκι με τους επισήμους.

 

Βόσπορος, 1955, κατάδυση του Σταυρού στο Μέγα Ρεύμα.

——————————————————————–

Κιμμέρια  6 Ιανουαρίου 2016

Θεοφάνεια: ημέρα που φανερώθηκε ο Τριαδικός Θεός,  κατά τη βάπτιση του Ιησού Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Άγιο Ιωάννη,  όπου κατέβηκε το Άγιο Πνεύμα (εν είδει περιστεράς) και ακούστηκε η φωνή του Θεού: “ούτος εστίν ο υιός μου, εν ω ευδόκησα”.

Την ανάμνηση της ημέρας αυτής γιορτάσαμε κι εμείς στο χείμαρρο Κυδωνέα, με τον πατέρα Αρχοντή (για τελευταία φορά, εν’ όψει της συνταξιοδότησής του) και τη συμμετοχή πλήθους κόσμου.

Πέμπτη  3 Δεκεμβρίου 2015,  οι γυναίκες των Κιμμερίων  τιμούν την Αγ. Βαρβάρα στη Δράμα,  συμμετέχοντας και στο πανέμορφο έθιμο, όπου μικροί και μεγάλοι με αυτοσχέδια καραβάκια  στέλνουν τ’ αναμμένα κεράκια και τις ευχές τους στην Αγία  της παλιάς, γκρεμισμένης μετά το 1380,  εκκλησίας στο βυθό της λίμνης.

Στις πηγές της Αγ. Βαρβάρας βλέπουμε έναν υδροβιότοπο μέσα στον αστικό ιστό, στο κέντρο της πόλης, πλησίον της καπναποθήκης του Έρμαν Σπήρερ (1924),  του μαρμάρινου  αρχοντικού Αθανασιάδη (1875) και των υδρόμυλων (1780),  θαυμάζοντας την ομορφιά του υγρού στοιχείου, όπου το φως της νύχτας δημιουργεί μαγικές εικόνες.

Επισκεφθήκαμε το μεγαλύτερο ποτάμιο  σπήλαιο του κόσμου,  το σπήλαιο των πηγών του ποταμού Αγγίτη, στην Προσοτσάνη Δράμας.  Μήκους 21 χλμ.  διακοσμημένο πλούσια από τη φύση με τεράστιους περίτεχνους σταλακτίτες.

Εντυπωσιακή η έξοδος του ποταμού από το σπήλαιο, καθώς και η τρύπα με τα δέντρα.

Ο καλός ξεναγός μας, ο Γιάννης, απαθανάτισε την παρουσία μας στην αίθουσα του τροχού, λίγο πριν αντικρίσουμε με έκπληξη, την αγαπημένη μας Παναγία Ζωοδόχο Πηγή,  ζωγραφισμένη στο βράχο, στην έξοδο του σπηλαίου.

Στην κεντρικότερη οδό της Δράμας -Ελ. Βενιζέλου- ψάχνοντας για το καφέ και πολιτιστικό κέντρο “Ελευθερία”, βλέπουμε αριστερά μας το Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, 14ος αι. στον οποίο έχει ταφεί η αυτοκράτειρα Ειρήνη η Παλαιολογίνα και τμήμα των βυζαντινών τειχών.

Στη συνέχεια της περιήγησής μας στη βυζαντινή Δράμα (Ύδραμα, Δίρραμα, Δραβήσκος, Δράγμα) και καθ’ οδόν για το ναό της Αγίας Σοφίας, 10ος αι,  είχαμε την τύχη να συναντήσουμε το Δραμινό Στέλιο Μπούμπουλη,  ο οποίος μας ξενάγησε στην Αγ. Σοφία, στο τμήμα των τειχών πλησίον αυτής, στον Ωρολογόπυργο,  στα αρχοντικά (Μπούμπουρα κ.ά.), τα χάνια της οδού Βενιζέλου, το ναό του Αγ. Νικολάου πρώην εσκή τζαμί ή τσαρσή τζαμί, κτισμένο από το σουλτάνο Βαγιαζήτ Β΄γύρω στο 1500,  το σινέ “Ολύμπια”,  την παλιά (1834) Μητρόπολη καθώς και τη νέα,  εισοδίων της Θεοτόκου αμφότερες.

Το μεσημέρι είχαμε επισκεφτεί το αρχαιολογικό μουσείο της Δράμας, μικρό αλλά πολύ ωραία στημένο, σε τρεις αίθουσες: α) προϊστορικών (με αναπαράσταση νεολιθικής κατοικίας), κλασσικών, ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων,   β) παλαιοχριστιανικών, βυζαντινών, μεταβυζαντινών χρόνων και γ) επιγραφών, ταφικών μνημείων, μνημείων διονυσιακής λατρείας και άλλων θεοτήτων, με εντυπωσιακότερο αυτό της μαρμάρινης προτομής του θεού Διονύσου.

Η εκδρομή έκλεισε με την προγραμματισμένη βόλτα στην Ονειρούπολη, το χωριό του Αη-Βασίλη μέσα στο Δημοτικό Κήπο, τα όμορφα “σπιτάκια” με λιχουδιές και χειροποίητα προϊόντα των συλλόγων της περιοχής (γυναικών Κοκκινογείων,  ατόμων με αναπηρία κ. ά.)  και την τελευταία ζεστή σοκολάτα στο καφέ της Ονειρούπολης.

 

 

Ο πόλεμος στη Συρία, το Ιράκ και γενικά στη Μέση Ανατολή και οι βαρβαρότητες  σε βάρος ιστορικών λαών, από τον ISIS  λόγω της θρησκευτικής ή εθνοτικής τους διαφοροποίησης,  αλλά και οι επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών,  ανάγκασε χιλιάδες ανθρώπους να εγκαταλείψουν κυνηγημένοι τις πατρογονικές τους εστίες και να πάρουν το μακρύ δρόμο του ξεριζωμού και της προσφυγιάς.

Αρνούμαστε να είμαστε θεατές στο έγκλημα αυτό που συνεχίζεται και εξελίσσεται στα νησιά μας (και τις οθόνες μας).

Δηλώνουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη και συμπαράστασή μας στους πρόσφυγες πολέμου,  στις απελπισμένες γυναίκες που κρατούν σφιχτά τα μωρά τους,   στα ασυνόδευτα  παιδιά.

Επειδή σε περιόδους κρίσης,  μας περισσεύει η αγάπη, η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη,   καλούμε τα μέλη και τους φίλους μας να βοηθήσουμε τους πρόσφυγες,  φέρνοντας στο σύλλογό μας: είδη ρουχισμού (κυρίως μπουφάν και αδιάβροχα), υποδήματα, υπνόσακους, κουβέρτες, είδη προσωπικής υγιεινής (χαρτί υγείας, οδοντόκρεμες, οδοντόβουρτσες, μωρομάντηλα, σαμπουάν -σε μικρές συσκευασίες), τρόφιμα μακράς διαρκείας (γάλα, μπισκότα, σταφίδες, ξηρούς καρπούς, χυμούς, κονσέρβες),  λούτρινα παιχνίδια, μπλοκ ζωγραφικής, μαρκαδόρους, μπογιές κ.α.

*********************************************************************

Έξι μεγάλα κιβώτια με τα παραπάνω είδη,  έχουν σταλεί στις 12 – 1- 2016, δωρεάν με τη “ΓΕΝΙΚΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ” στην οργάνωση: Εθελοντές Θεσσαλονίκης – Αγάπη χωρίς σύνορα, στην Πυλαία Θεσ/νίκης, για την προώθηση και διανομή τους σε κέντρα προσφύγων.

Ευχαριστούμε όλους όσοι συμμετείχαν και βοήθησαν σ’ αυτή τη δράση του Συλλόγου.

 

 

 

 

Σ’ αυτή τη μεγαλόπρεπη τρίκλιτη βασιλική  που κτίστηκε το 1902 πάνω στα θεμέλια παλαιότερου ναού και εγκαινιάστηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1904,  με τις ιδιαίτερου κάλλους τοιχογραφίες, φιλοτεχνημένες από τον Αδριανουπολίτη αγιογράφο Μιχαήλ Δημόπουλο κατά το έτος 1906,   στο ναό που κοσμεί το χωριό μας, τελέστηκε το απόγευμα της Κυριακής 25-10-2015  πανηγυρικός αρχιερατικός εσπερινός, χοροστατούντος του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτου Ξάνθης και Περιθεωρίου κ.κ. Παντελεήμονος  και περιφορά της εικόνας του Αγίου Δημητρίου, υπό τους ήχους της μπάντας του Δ΄Σώματος Στρατού.

  

                                                                                        

Μετά την περιφορά της εικόνας,  προσφέραμε στους επισκέπτες μας  σπιτικό λικέρ, καφέ, τσάϊ και πλούσια εδέσματα, για τα οποία μας συνεχάρη ο Μητροπολίτης μας.

Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2015

     Η ανταπόκριση των γυναικών του συλλόγου στην προγραμματισμένη επίσκεψή μας στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αβδήρων, ήταν εντυπωσιακή.  Είχαμε συγκεντρωθεί, πολύ πριν έρθει το λεωφορείο, σαν σε σχολική εκδρομή, 51 άτομα μαζί με κάποιους συζύγους.   Πολλά από τα, ηλικιωμένα κυρίως, μέλη μας,  είχαν την πρώτη τους επαφή με το Μουσείο και τον αρχαιολογικό χώρο των Αβδήρων, για πρώτη φορά σήμερα.

     Χωρισμένες σε δυο ομάδες,  θαυμάσαμε τα αντικείμενα της έκθεσης, που χρονολογούνται από τον 7ο αι. π.Χ. (αρχαϊκά χρόνια) έως το 13ο  αι. μ.Χ. (μεταβυζαντινά χρόνια) και παρουσιάζονται σε τρεις θεματικές ενότητες: δημόσιος βίος, ιδιωτικός βίος και ταφικά έθιμα.

          Η αττική ερυθρόμορφη τεφροδόχος (4η φωτ.) μας οδηγεί στην αίθουσα των σαρκοφάγων, όπου εντυπωσιαστήκαμε από τον τρόπο παρουσίασης των αντικειμένων,  με τα κτερίσματα στους τάφους  όπως ακριβώς βρέθηκαν, το χαμηλό φωτισμό,  μην ενοχληθεί κανείς στον αιώνιο ύπνο του, ούτε ο στεφανωμένος αθλητής  -πολεμιστής;- (5η φωτ.), ούτε η  νεαρή (2.500  ετών) γυναίκα με το δαχτυλίδι.

 

Μετά το μουσείο επισκεφτήκαμε το Πολύστυλο,  τον αρχαιολογικό χώρο των Αβδήρων,  όπου περιηγηθήκαμε στην πύλη του δυτικού τείχους, στις πλακόστρωτες εσωτερικές αυλές με το πηγάδι, το εργαστήρι κατασκευής πήλινων ειδωλίων,  ερείπια κατοικιών που φανερώνουν ότι η πόλη των Αβδήρων ήταν κτισμένη σύμφωνα με το ιπποδάμειο πολεοδομικό  σύστημα.

Επιστρέψαμε στο χωριό για  μια, τελευταία, βόλτα στο λαογραφικό μουσείο Αβδήρων,  ένα ωραίο πετρόκτιστο   κτήριο του 1860 που παλιά στέγαζε το δημοτικό σχολείο,  με ενδιαφέροντα εκθέματα από την αγροτική ζωή και την υφαντική τέχνη.

 Μας εντυπωσίασαν κι άλλα κτήρια του χωριού,  όπως ο ιστορικός ναός της Αγ. Παρασκευής, πετρόκτιστη τρίκλιτη βασιλική του 1845,  το διώροφο αρχοντικό του καπνέμπορου από την Κων/πολη Παμουκτσόγλου από τις αρχές του 18ου αι. (αριστερή κάτω φωτ.),  το αρχοντικό Κιζλαρίδη και κάτω στην πλατεία το πολιτιστικό κέντρο, ένα κτίσμα του 1730,   ο “Αντιλογίας Δόμος” που πήρε το όνομα από το έργο του Πρωταγόρα:Αντιλογίαι (δεξιά κάτω φωτ.).

Μετά από τόσο περπάτημα και πριν την επιστροφή μας στα Κιμμέρια, δικαιούμαστε, τουλάχιστον, έναν καφέ.   Τον απολαμβάνουμε επάνω στην πλακόστρωτη πλατεία, κάτω από τη θαλπωρή ενός ζεστού φθινοπωρινού ήλιου, σταθερού συμμάχου μας καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας.

Αποχαιρετούμε τα αρχαία και τα σύγχρονα Άβδηρα,  με  συναισθήματα χαράς και ικανοποίησης γιατί, όπως λέγαν οι γυναίκες μας,  είδαμε και μάθαμε πολλά για τον πολιτισμό εκείνης της εποχής,  τη συνέχεια του ελληνισμού, τα σύμβολα και τις συνήθειες που πέρασαν από την αρχαιότητα στη θρησκεία μας.

Επόμενη απόδρασή  μας,  η ανάβαση στον Καλέ,  την ακρόπολη των Κιμμερίων.

Καλό  κουράγιο!!!

Αγ. Βαρλαάμ

 

Αγ. Τριάδος

 

 

 

 

                 Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Κιμμερίων

Η ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ

διοργανώνει εκδρομή στα Μετέωρα,  λίμνη Πλαστήρα, Τρίκαλα, για το Σαββατοκύριακο 3 και 4 Οκτωβρίου 2015.

Αναχώρηση: Σάββατο στις 5.00 π.μ.  από Κιμμέρια (είσοδο χωριού και γέφυρα), διανυκτέρευση στην Καλαμπάκα στο ξενοδοχείο REX  και επιστροφή στα Κιμμέρια το βράδυ της Κυριακής.

Τιμή συμμετοχής: 50  ευρώ ανά άτομο.

Για δηλώσεις συμμετοχής (το αργότερο έως τις 20 Σεπτεμβρίου) μπορείτε να επικοινωνείτε στα τηλέφωνα: 2541071702 και 6979304846  Ελ. Σεϊτανίδου και 2541027518 και 6983772227 Σμ. Ψαλτοπούλου.

—————————————————————————————————–

3 Οκτωβρίου 2015

Σάββατο μεσημέρι  στους πρόποδες των Μετεώρων,  πλησιάζοντας την Καλαμπάκα, κτισμένη στα πόδια των πέτρινων γιγάντων,  παρακολουθούμε έκθαμβοι την επιβλητικότητα και μεγαλοπρέπεια των βράχων του Θεού. Θαυμάζουμε τη δύναμη της δημιουργίας, το σπάνιο αυτό γεωλογικό φαινόμενο,  το πέτρινο σύμπλεγμα μεταξύ γης και ουρανού.

Ξεκινάμε, χωρίς στάση, την επίσκεψή μας στο βράχο της γυναικείας μονής Αγ. Στεφάνου (1η φωτ. κάτω) με το θαυμάσιο ξυλόγλυπτο τέμπλο (2η φωτ. τα βημόθυρα), τα σπάνια κειμήλια του σκευοφυλακίου της και την κάρα του Αγ. Χαραλάμπους.

Στη συνέχεια, ανηφορίζοντας από το γραφικό χωριό Καστράκι (3η φωτ.)  και ενώ έχουμε αφήσει πίσω το μικρό ναό της Παναγίας της Ζωοδόχου Πηγής ή της Παναγίας της Δούπιανης, η οποία αποτελούσε το Κυριακό της Σκήτης της Δούπιανης και υπήρξε η πρώτη μοναστική κοινότητα με στοιχειώδη οργάνωση,  φτάνουμε στα ριζά του βράχου του Αγ. Νικολάου του Αναπαυσά.   Περπατάμε στο μονοπάτι που τυλίγεται γύρω στο βράχο, φτάνουμε σ’ ένα μικρό πλάτωμα για μια ανάσα πριν ανέβουμε τα 85, σχεδόν κάθετα, πέτρινα σκαλοπάτια και φτάνουμε στην είσοδο της Μονής (6η φωτ.).     Άξιζε τον κόπο η ανάβαση. Τόσο για την πανοραμική θέα (3η, 4η και 5η φωτ.), κυρίως όμως για τις τοιχογραφίες του ναού (8η φωτ: ο Αδάμ ονοματίζει τα ζώα), έργο της μνημειακής ζωγραφικής του Κρητικού  ζωγράφου Θεοφάνη  Στρελίτζα του μοναχού, κατά το 1527 μ.Χ.     Στον τοίχο του νάρθηκα η εκπληκτική παράσταση της δευτέρας παρουσίας,  η Θεοτόκος ένθρονη βρεφοκρατούσα σε κόγχη του νάρθηκα, η Κοίμηση της Θεοτόκου, ο Χριστός Παντοκράτορας στον τρούλο, οι αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ και τόσες άλλες τοιχογραφίες,   μετατρέπουν το θαυμασμό σε δέος,  γαληνεύουν την ψυχή σου,  δυναμώνουν την πίστη σου.

 Ευχαριστούμε τον π. Δημήτριο (τον τελευταίο παπαδάκο της εποχής, όπως υπογράφει) για την ωραία κουβέντα που είχαμε μαζί του και για το βιβλίο: “Ατενίζοντας τα μετέωρα από την Ιερά Μονή ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΝΑΠΑΥΣΑ”,  που μας δώρησε.

Για το τέλος αφήσαμε το δεύτερο (μετά το Μεγάλο Μετέωρο ή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, 420μ.) ψηλότερο βράχο, ύψους 373 μ.  της Ι. Μ. Βαρλαάμ (πρώτη εικόνα, επάνω, με το δίχτυ και 7η, 9η και 10η φωτ.).  Η αγιογράφηση του κυρίως ναού αποδίδεται στο ζωγράφο του 16ου αιώνα Φράγγο Κατελάνο,  το τέμπλο είναι ξυλόγλυπτο και επιχρυσωμένο, με φυτικά και ζωϊκά μοτίβα.  Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να δούμε (λόγω εργασιών στο σκευοφυλάκιο) τα πολύτιμα κειμήλια της Μονής, όπως: χειρόγραφους κώδικες,  περγαμηνό ευαγγέλιο του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄ του Πορφυρογέννητου, μεταβυζαντινές εικόνες κ. α.

      

 

                     

 

 

              

Στα πόδια των πέτρινων γιγάντων, το στολίδι της περιοχής, η βυζαντινή βασιλική της Καλαμπάκας, κτισμένη στα ερείπια ναού του Απόλλωνα,  πάνω σε θεμέλια παλαιοχριστιανικής βασιλικής (5ος μ.Χ. αιώνας) της οποίας το περίγραμμα διατήρησε,  με εντυπωσιακό καμπαναριό  που ανταγωνίζεται τους βράχους, εντοιχισμένα αρχαία  μάρμαρα,  τμήμα ψηφιδωτού δαπέδου της παλαιοχριστιανικής βασιλικής,  μοναδικό στην Ελλάδα μαρμάρινο άμβωνα στο κέντρο του ναού,  χρυσόβουλο του Ανδρόνικου Γ΄του Παλαιολόγου (1336), τοιχογραφίες από 12ο – 16ο αιώνα, πολλές αγιογραφημένες το έτος 1573 από τον ιερέα Κυριαζή και τον Νεόφυτο, γιο του Κρητικού ζωγράφου Θεοφάνη.

Εκκλησιαστήκαμε σ’ αυτό το ζωντανό μουσείο, στο απόκοσμο αυτό τοπίο,  στη σκιά των βράχων, στην ευωδιά του μελισσοκεριού.  Ζηλέψαμε τους ευγενικούς και φιλικούς κατοίκους της πόλης,  που χαίρονται καθημερινά την απίστευτη αυτή ομορφιά.

 

   

 

Επισκεφτήκαμε την όμορφη πόλη των Τρικάλων – την αρχαία Τρίκκη,  το Φρούριο του Ιουστινιανού με το ρολόϊ, περπατήσαμε στα σοκάκια της παλιάς πόλης, στα Μανάβικα με την καταπληκτική τοιχογραφία (Τσιτσάνης, Βίρβος κλπ.),  στο Ληθαίο ποταμό,  εντυπωσιαστήκαμε από την ευγένεια και την άψογη οδηγητική συμπεριφορά των Τρικαλινών  και ξεναγηθήκαμε στο Κουρσούμ Τζαμί ή τέμενος του Οσμάν Σαχ, έργο του μεγάλου αρχιτέκτονα Μιμάρ Σινάν,  το οποίο φιλοξενούσε έκθεση αρχαίων ελληνικών εφευρέσεων και τεχνολογίας.

 

Κάναμε μια βόλτα στην πλατεία της Καλαμπάκας, όπου το βράδυ του Σαββάτου  το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας διοργάνωσε τη γιορτή και έκθεση μανιταριών.

  

 

 

 

 

 

 

 

Κυριακή μεσημέρι, στο δρόμο της επιστροφής, απολαύσαμε τη διαδρομή από Τρίκαλα προς τη λίμνη Πλαστήρα.  Ο “Μαύρος Καβαλάρης”  θα ήταν περήφανος για την ιδέα του σχετικά με την κατασκευή του φράγματος,  τόσο γιατί σώθηκε ο κάμπος από τις πλημμύρες,  αλλά και γιατί δημιουργήθηκε μια πανέμορφη λίμνη, ένας υδροβιότοπος, πόλος έλξης  επισκεπτών από όλη την Ελλάδα.

 

Το Καλοκαίρι στην Ξάνθη έκλεισε με τις γιορτές της παλιάς πόλης (30 Αυγ. – 6 Σεπτ.). Τα στέκια των συλλόγων, τις συναυλίες στην πλατεία Μητροπόλεως (με καλύτερη αυτή του συγκροτήματος “Αστέρια” από τη Στερνατία των ελληνόφωνων χωριών της Κάτω Ιταλίας.  Kalinifta,  Γιώργο Φιλιέρι,   εν είσαι μαναχός:   “t’ aderfia  mu agapo, sti kardia panta vasto”).

Ο Σύλλογος Γυναικών ήταν εκεί, απέναντι από το “Ελισσώ”, με αξιόλογη παρουσία, εκλεκτά χειροποίητα παραδοσιακά προϊόντα (απ’ τα οποία δεν έμεινε τίποτα !!!),  αγαπημένους φίλους,  γνωστούς,  τα 103 μέλη μας, με τα οποία περάσαμε χρόνο και γιορτάσαμε μαζί, δοκιμάσαμε τα ποτά μας και χορέψαμε.

Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Κιμμερίων

Η ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ

    Σας προσκαλούμε την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2015 και ώρα 9.30 π.μ. στον Ι.Ν. Αγ. Δημητρίου Κιμμερίων, όπου θα τελεστεί επιμνημόσυνη δέηση υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των θυμάτων της γενοκτονίας της Μ. Ασίας και αμέσως μετά (10.00 π.μ.) στο πνευματικό κέντρο του Ι.Ν. σε εκδήλωση μνήμης για τη γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, από μαρτυρίες και κείμενα, σύγχρονων με την Καταστροφή, Ελλήνων και ξένων λογοτεχνών και διπλωματών.

14 Σεπτεμβρίου, ημέρα τιμής και μνήμης (σύμφωνα με το Π.Δ. 304/2001) της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μ. Ασίας (1909 – 1923), από το σουλτανικό και κεμαλικό κράτος.

Κάθε λαός και ιδιαίτερα οι Έλληνες έχουμε δικαίωμα στη μνήμη.

Το να μην ξεχάσουμε είναι το ελάχιστο που μπορούμε να προσφέρουμε ως θυμίαμα στη μνήμη των εκατοντάδων χιλιάδων θυμάτων της μικρασιατικής Τραγωδίας, στη μνήμη των παππούδων μας.

Τη χθεσινή μας εκδήλωση, μετά την επιμνημόσυνη δέηση,  παρακολούθησε πολύς κόσμος, με τις ηλικιωμένες γυναίκες του προσφυγικού οικισμού, εμφανώς συγκινημένες, κυρίως, στο άκουσμα της, καταγεγραμμένης το 1999 σε κασέτα, μαρτυρίας του 88χρονου τότε Ιωάννη Ακμπατζάκη,  ο οποίος, 12χρονο παιδί, μια Κυριακή του Αυγούστου του 1922,  έφευγε κυνηγημένος μαζί με άλλους πρόσφυγες (600 οικογένειες) από το Ντερέκιοϊ Προύσας προς το λιμάνι των Μουδανιών, δύο ώρες δρόμο.  “Τρέχαμε παιδί μου,  άλλοι πεζή, άλλοι με άλογα και με κάρα, να γλυτώσουμε, έσφαζε η Τουρκιά…”.

Τα θύματα όμως της θηριώδους γενοκτονικής πολιτικής των Τούρκων,   από τις σφαγές του τακτικού στρατού και των Τσετών, από τις εξορίες, τα αμελέ ταμπουρού και από τα στρατόπεδα αιχμαλώτων, δεν μπόρεσαν ν’ αναπαυθούν.   Οι Τούρκοι συνέχισαν το έγκλημά τους με τον πιο διαστροφικό τρόπο: το Δεκέμβριο του 1924 φορτώθηκαν από τα Μουδανιά 400 τόννοι ανθρώπινα λείψανα προς βιομηχανοποίηση, που αντιστοιχούσαν σε 50.000 ανθρώπους.  Στη Θεσσαλονίκη το φορτίο έφτασε με το αγγλικό εμπορικό πλοίο “Ζαν” και προοριζόταν για τη Μασσαλία (η γαλλική εφημερίδα Μidi είχε τίτλο:πένθιμο φορτίο).

Ευχαριστούμε όλους όσοι μας τίμησαν με την παρουσία τους: τον Πανοσιολογιότατο Πατέρα Ιωακείμ, εκπρόσωπο του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Ξάνθης και Περιθεωρίου κ.κ. Παντελεήμονα, τον αιδεσιμότατο Πρωτοπρεσβύτερο Αρχ. Κομίλη, τους εκπροσώπους του Δημάρχου Ξάνθης,  κ. Ιορδ. Χατζηευφραιμίδη και κ. Μιχ. Λομβαρδέα,  όλους τους φίλους και τα μέλη μας και ιδιαίτερα το δάσκαλο Νικόλαο Τσανακτσή, για την υπέροχη απόδοση αποσπασμάτων από τα βιβλία της Διδώς Σωτηρίου: “οι Νεκρού περιμένουν”  και “Ματωμένα χώματα”.

Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Κιμμερίων

Η ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ

 Όπως κάθε χρόνο,  έτσι και φέτος 25 Ιουλίου 2015,  στις 8.30 μ.μ.   στο Παρεκκλήσι της  Αγίας Παρασκευής του προσφυγικού οικισμού Κιμμερίων,  ο Πρωτοπρεσβύτερος Αρχοντής Κομίλης θα τελέσει εόρτιο εσπερινό  με αρτοκλασία  και κήρυγμα.

 

Πόσοι από τους Κιμμεριώτες γνωρίζουν το ιστορικό ίδρυσης του Παρεκκλησίου;

 

 

   Στις γυναίκες του προσφυγικού οικισμού Κιμμερίων  – μετά τον ξεριζωμό τους από τη Μικρά Ασία  κατά τον Αύγουστο του 1922   και την    εγκατάστασή τους,  μετέπειτα,  στο νέο οικισμό που δημιουργήθηκε, – παρουσιαζόταν πολύ συχνά η Αγία Παρασκευή, ίσως γιατί ένοιωθαν έντονα την απουσία ενός,  κοντινού στις κατοικίες τους,  χώρου λατρείας του Θεού  και της αγαπημένης τους Αγίας,  την οποία και στην  “πατρίδα τους”  τιμούσαν σε μεγαλοπρεπή και περίτεχνο ναό (Ι.Ν. Αγ. Παρασκευής Ντερέκιοϊ Προύσης, περιοχής Βιθυνίας: φωτ. 4η,  1936, “σουβενίρ” σε κατάστημα της γειτονικής Τρίγλιας και το 1994 σε επίσκεψή μας, σε σχετικά καλή κατάσταση, φωτ. 3η).

   Κατά το 1960 η Ελένη Κωστακίδου, στον ύπνο της οποίας παρουσιάστηκε η Αγία ως μαυροντυμένη γυναίκα και της ζήτησε να σκάψει στον τόπο αυτό που σήμερα βρίσκεται το παρεκκλήσι,  μετά από προσπάθεια και επιμονή μηνών, βρήκε κάποια θραύσματα κεραμικού σκεύους, πιθανόν θυμιατού. Στο σημείο αυτό τοποθέτησε ένα μικρό προσκυνητάρι με εικόνα της Αγίας και καντηλάκι και έτσι ξεκίνησε  η επίσκεψη των γυναικών του προσφυγικού οικισμού “στην Αγία Παρασκευή”,   για το άναμμα του κεριού στη χάρη Της και για προσευχή.

   Μικρά κορίτσια τότε,  γύρω στο 1965,  Καλοκαίρι, θυμόμαστε τις Mικρασιάτισσες γιαγιάδες μας “στην Αγ. Παρασκευή”  με την εικόνα της Αγίας και τον ιερέα του χωριού (τον παπά  Γιώργη),  να παρακαλούν το θεό για βροχή και να καταβρέχουν με νερό από το στερεμένο σχεδόν ρέμα εκεί δίπλα, τα πρωτότοκα κορίτσια.   Προφανώς, προσπαθούσαν να καταπολεμήσουν την ξηρασία και την ανομβρία με δέηση και με το έθιμο της Περπερούνας (Περπερούνα περπατεί, το Θεό παρακαλεί, για να βρέξει μια βροχή, μια βροχή μια σιγανή…).

   Στον τόπο αυτό,  δηλαδή βορειοανατολικά του προσφυγικού οικισμού, στις παρυφές του βουνού,    το 1981, κτίστηκε ένα μικρό Παρεκκλήσι στο όνομα της Αγίας Παρασκευής (στο κέντρο της 1ης φωτογραφίας),  με δαπάνη της Πετρηνής Παρασκευά, η οποία, εκείνο τον καιρό,  είχε επισκεφτεί τους Αγίους Τόπους.

   Κατά το έτος 1995 αποπερατώθηκε το  σημερινό  Παρεκκλήσι, το οποίο ανεγέρθηκε στον ίδιο χώρο, με τη διατήρηση του παλαιού (1η φωτογραφία),   με χρήματα που συγκεντρώθηκαν από έρανο των πιστών,  προσωπική εργασία και μικρές χορηγίες κατοίκων του χωριού. Οι εικόνες του τέμπλου (2η φωτογραφία) είναι έργο της αγιογράφου  Ειρήνης Τρίκη.

   Κατά τον Ιούλιο του 1996  ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης  Ξάνθης και  Περιθεωρίου κ.κ. Παντελεήμων και ο Αιδεσιμότατος ιερέας Αρχοντής Κομίλης,   παρουσία   του τότε Δημάρχου Ξάνθης  Φίλιππου Αμοιρίδη και  πλήθους κόσμου, τέλεσαν τον Αγιασμό και την Ακολουθία των Θυρανοιξίων του Ι. Παρεκκλησίου της Μεγαλομάρτυρος Αγίας Παρασκευής,  το οποίο αποτελεί μέχρι σήμερα, καταφύγιο και τόπο προσευχής και λατρείας του Θεού και της Αγ. Παρασκευής,  κυρίως των ηλικιωμένων γυναικών του προσφυγικού οικισμού, που η ανημποριά των γηρατειών δεν τους επιτρέπει, πια, τη μετάβαση και τον κυριακάτικο εκκλησιασμό στον  Ι.Ν.Αγ. Δημητρίου.

===================================================================================

 

   Τελικά, η Αγία Παρασκευή και το πανηγύρι της είναι το γεγονός του Καλοκαιριού.  Σημείο αναφοράς και συνάντησης  των Κιμμεριωτών.  Ξανανταμώσαμε με συγγενείς, φίλους, παλιούς γείτονες και άλλους συγχωριανούς μας από Αθήνα, θεσσαλονίκη, Βόλο  και από το εξωτερικό.  Χαμόγελα, φιλιά, νοσταλγία και γλυκές θύμησες από τα παιδικά μας χρόνια.

   Μετά τον Εσπερινό,  ακολουθώντας τον καπνό και την ευωδιά των ψητών,  μεταφερθήκαμε στο χώρο του πανηγυριού που, με μεγάλη επιτυχία διοργάνωσε ο σύλλογος  “Αμφέραος” και τα είχε όλα: κέφι, χορό,  παραδοσιακή μουσική και τραγούδια,  ποντιακή λύρα από το “δάσκαλο” Τάσο Πετρόπουλο,   καλοψημένα κρέατα, κρύες μπύρες και γρήγορη εξυπηρέτηση.

   Μακάρι, η Αγία Παρασκευή,  που μας  περίμενε καρτερικά στο Παρεκκλησάκι της,  “να μας έχει γερούς,  πάντα, ν’ ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε”,   για να ζωντανεύει και ο προσφυγικός οικισμός,  έστω μια φορά το χρόνο,  με  πολύ κόσμο  και  όμορφα παραδοσιακά τραγούδια .

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο  “Πολιτιστικός  Σύλλογος Γυναικών Κιμμερίων Η ΖΩΟΔΟΧΟΣ

ΠΗΓΗ”  και ο “πολιτιστικός σύλλογος Κιμμερίων Ο ΑΜΦΕΡΑΟΣ”

σας  προσκαλούμε  την  Τρίτη 23 Ιουνίου 2015,  8 το βράδυ,  στην

πλατεία  των  Κιμμερίων,   ν’ αβιώσουμε  το αρχαίο έθιμο του

“Κλήδονα”,     με παραδοσιακή μουσική,    χορό   και   τραγούδι.

“και φωτιές ανάβανε στους απάνω δρόμους, τ’ Αη Γιάννη θα ‘τανε θαρρώ”

Για να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νεώτεροι.

 

Πολιτιστικός σύλλογος γυναικών Κιμμερίων  Η ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ

Για πρώτη φορά στο χωριό, παρουσία του αιδεσιμότατου πατέρα Αρχοντή, του Προέδρου του Κ.Κ.ΠΑ κ. Ιορδ. Χατζηευφραιμίδη ως εκπροσώπου του Δημάρχου Ξάνθης, της Αντιδημάρχου Πολιτισμού κας Δέσποινας Παρτσαλίδου, του δημοτικού συμβούλου κ. Μιχ. Λομβαρδέα, της προέδρου του Λυκείου των Ελληνίδων Ξάνθης κας Στάντσιου, πολλών μελών του Δ.Σ. του Λυκείου, του κ. Β. Αϊβαλιώτη και άλλων μελών του ΠΑΚΕΘΡΑ και πλήθους κόσμου, αναβιώσαμε τον Κλήδονα, ένα καθαρά γυναικείο έθιμο, που οι ντόπιες Κιμμεριώτισες  και οι Μικρασιάτισες γιαγιάδες μας βίωναν έως και το 1985, ανάβοντας φωτιές σε πλατείες και σταυροδρόμια.
Αφού αναφερθήκαμε στο πανάρχαιο αυτό πυρολατρικό έθιμο που ανάγεται στη γιορτή των ηλιοστασίων, εξηγήσαμε πως συνδέθηκε με τον Ιωάννη τον Πρόδρομο η γέννηση του οποίου από τους υπέργηρους γονείς του, μεταδόθηκε στην Ιουδαία  με τις Φρυκτωρίες,  διασκεδάσαμε με τα σκωπτικά και επαινετικά στιχάκια που με εξαιρετικό ταλέντο απέδιδε ο νεαρός Οδυσσέας Λομβαρδέας, το κατάλληλο, σε κάθε κοπέλα που έπαιρνε το ριζικάρι της από το κιούπι της Καλλινίτσας και χορέψαμε με τον Αγιόγιαννη και άλλα, σχετικά με το έθιμο, τραγούδια.