Παρασκευή μεσημέρι, 18-10-2019, ήμασταν όλοι εκεί, στον ομφαλό της γης! στο σημαντικότερο μαντείο (θρησκευτικό και πολιτικό κέντρο) του αρχαίου κόσμου. Εντυπωσιασμένοι από την επιβλητικότητα του Δελφικού Τοπίου, τις Φαιδριάδες Πέτρες απ’ όπου κατακρημνίζονταν οι βέβηλοι, το μύθο και την ιστορία, ανεβαίνουμε στον αρχαιολογικό χώρο από την ιερή οδό ως άλλοι θεοπρόπες, αφήνοντας δεξιά μας το ναό της Αθηνάς Προναίας με τον περίφημο θόλο, συναντάμε το γυμνάσιο, ερείπια διαφόρων ναϊσκων -των θησαυρών των πόλεων- όπως αυτόν των Αθηναίων και των Σιφνίων και βέβαια το ιερό του Απόλλωνα, το σημαντικότερο κτήριο του Μαντείου που κυριαρχεί στο Δελφικό Τοπίο.Λίγο πριν το ναό του Απόλλωνα, πάνω στην ιερή οδό, από παριανό μάρμαρο, ο θησαυρός των Αθηναίων, δωρικού ρυθμού. τα ερείπια του σημαντικότερου μνημείου του αρχαιολογικού χώρου, ο ναός του Απόλλωνα, δωρικού ρυθμού, 15 χ 6 κίονες, όπου ερχόταν σε έκσταση η Πυθία αναμασώντας φύλλα δάφνης, αφού είχε εξαγνισθεί στην Κασταλία Πηγή.το ζεύγος Νταλάρα με τη -σύγχρονη- γλυκούλα σκυλίτσα του αρχαιολογικού χώρου. Β.Δ. του ναού του Πυθίου Απόλλωνα, το αρχαίο θέατρο και βορειότερα, στο υψηλότερο σημείο του λόφου, το Στάδιο, όπου διεξάγονταν τα Πύθια. Εδώ το 1927 ο Άγγελος Σικελιανός και η Εύα Πάλμερ, αναβίωσαν τις Δελφικές Γιορτές, με αθλητικούς αγώνες, την τραγωδία του Αισχύλου “Προμηθέας Δεσμώτης” και ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς.Αφήνοντας τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών για να επισκεφθούμε το Μουσείο, απαθανατίζουμε τους αστέρες της παρέας, Ελένη και Θέμη, δεμένους αρμονικά (στυλιστικά και χρωματικά, όχι ηλικιακά) με το δελφικό τοπίο.1η φωτο από μουσείο:η Μαρία με τη Σφίγγα, από το θησαυρό των Σιφνίων.Η Σοφία περιεργάζεται τον ομφαλό της γης.Η Δήμητρα και ο Χριστόδουλος στον κίονα με τις χορεύτριες (βρισκόταν μπροστά στο ναό του Απόλλωνα), οι οποίες με το ένα χέρι υψωμένο, πιθανόν να κρατούσαν τον ομφαλό της γης.Αντίνοος, ο όμορφος αλλά άτυχος αυτός νέος από τη Βιθυνία της Μ. Ασίας (πατρίδα των παππούδων μου), τοποθετήθηκε το 136 μ.Χ. από το Ρωμαίο αυτοκράτορα Αδριανό, ως μαρμάρινο άγαλμα στην είσοδο του ναού του Απόλλωνα, μαζί με άλλα αφιερώματα.Επιτέλους, το ραντεβού με τον Ηνίοχο πραγματοποιήθηκε μετά από 42 χρόνια, από την πενταήμερη του σχολείου. Του είχα υποσχεθεί πως θα ξανάρθω. Μακάρι το λαμπερό του βλέμμα να με οδηγήσει πάλι, σύντομα, στο μαγικό αυτό τόπο. Αποχαιρετούμε τον Ηνίοχο και παίρνουμε το δρόμο προς Ιτέα για φαγητό.Φτάνουμε βράδυ στη Ναύπακτο, μετά από ένα σύντομο πέρασμα από το πανέμορφο Γαλαξίδι με τ’ αρχοντόσπιτα των καπεταναίων και τον Αη Νικόλα τους ψηλά στην πλατεία. Φυσικά και προμηθευτήκαμε γαλαξιδιώτικο ρεβανί.Μετά τη νυχτερινή μας γνωριμία με τη μαγευτική Ναύπακτο (στο λιμάνι με το φάρο και το άγαλμα του Ανεμογιάννη), διενυκτερεύσαμε στο ΑΚΤΗ, ένα ξενοδοχείο κόσμημα, του οποίου ο ιδιοκτήτης ως συλλέκτης, έχει στους τοίχους παλιές χρυσοκέντητες φορεσιές και κεντήματα, έπιπλα κ.α. με άποψη και λεπτό γούστο, ευγένεια και εξαιρετικό πρωϊνό.
Μπροστά από το ξενοδοχείο και πίσω μας η γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου. Κατασκευάσθηκε το 2004, στους Ολυμπιακούς της Αθήνας. Το ξέρατε ότι έχει διάρκεια ζωής μόνον 120 χρόνια;Απορεί και εξίσταται η Αντιπρόεδρος με τον κάκτο δένδρο. Άλλος τόπος, άλλο κλίμα.Από τον παραλιακό δρόμο στο λιμάνι για καφέ, στο βάθος η γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου και το δικάταρτο ιστιοφόρο να κατευθύνεται προς το λιμάνι.Τα κορίτσια μας Μαρία και Παρασκευούλα στην είσοδο του λιμανιού με φόντο το “φτωχικό” ιστιοφόρο.Στην πλατεία του λιμανιού, με τον Νότη Μπότσαρη, πριν ανηφορίσουμε για τον Πύργο του, όπου λειτουργεί έκθεση για την ιστορική ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571), στην οποία έχασε το δεξί του χέρι ο συγγραφέας του ¨Δον Κιχώτη¨ Μιγκέλ Θερβάντες.Σε μια από τις αίθουσες του Πύργου με τους πίνακες των ευγενών που πήραν μέρος στη ναυμαχία. αντίγραφο γαλέρας της Ναυμαχίας. Τ’ αδελφάκια Τασούλα και Σίμος στον κήπο αυτού του βενετικού πύργου.Μεσολόγγι, απόγευμα στην Πινακοθήκη – Μουσείο Ιστορίας στην πλατεία Μάρκου Μπότσαρη.
Αυθεντικός πίνακας του Γάλλου ζωγράφου Ντε Λασάνκ : “η αυτοθυσία της μάνας”Ευχαριστούμε τον κ. Δημήτρη Παρασκευά, την ψυχή της Πινακοθήκης, για την υπέροχη -πάντα δωρεάν- ξενάγηση, τη φιλοξενία και τα δώρα για το Σύλλογο.Στο γραφείο του Πρωθυπουργού Χαρίλαου Τρικούπη.“Η άφιξη του Λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι” του Θ. Βρυζάκη, εδώ αντίγραφο Γ. Κασόλα. Από τον Άγ. Σπυρίδωνα κάθε χρόνο Κυριακή των Βαϊων -ημέρα μνήμης της Εξόδου- ξεκινά η πομπή για τον κήπο των Ηρώων.Κυριακή πρωϊ στον ιερότερο τόπο της ιερής πόλης του Μεσολογγίου, στον Κήπο των Ηρώων. Ο Τύμβος με τα οστά 10.000 περίπου ελεύθερων πολιορκημένων.Σχετικά πρόσφατο (2014) το μνημείο των Θρακών από Αδριανούπολη, Σηλυβρία, Φιλιππούπολη, Στενήμαχο, Σαμάκοβο (Ξενοκράτης) που συμμετείχαν στην ηρωϊκή έξοδο.Ο Γιώργος Αποστολάκος από τη Μάνη, ζεί στο Μεσολόγγι 20 χρόνια και ξεναγεί στον Κήπο των Ηρώων με προθυμία, ευγένεια και πλήρη γνώση της ιστορίας. Τον ευχαριστούμε για την ωραία ξενάγηση.Λόρδος Μπάιρον: ο μεγαλύτερος φιλέλληνας. Ποιητής, νέος, ευγενής, πλούσιος. Λάτρευε την Ελλάδα: “της έδωσα το χρόνο, την υγεία μου, την περιουσία μου και τώρα της δίνω τη ζωή μου. Τι μπορούσα να κάνω περισσότερο;” (ήταν μόνο 36 ετών).… Μα η παιδούλα στον τάφο του Μπότσαρη, δεν γυρεύει τον ύπνο, ουδέ τ’ όνειρο,
μελετά τα λαμπρά παλικάρια … (Κωστής Παλαμάς) Η Ελληνοπούλα (παιδούλα) είναι έργο του Γάλλου γλύπτη Δαυϊδ της Αγγέρης. Ο ιστορικός Σπ. Τρικούπης επέστρεψε στο Μεσολόγγι από τη Ζάκυνθο με τα χειρόγραφα του εθνικού ύμνου σταλλμένα από το Σολωμό στον Βύρωνα, για να τα σχολιάσει. Ήταν 19 Απριλίου 1824. Η ημέρα που εξέπνευσε ο Λόρδος Βύρωνας.
Ο Διονύσιος Σολωμός μόλις διάβασε τη θλιβερή είδηση, χτύπησε το πρόσωπό του με το χέρι και άρχισε ν’ απαγγέλει:
