25η Μαρτίου σήμερα -199 χρόνια από την επανάσταση του 1821- αλλά δεν θα τιμήσουμε ως σύλλογος γυναικών τους ήρωές μας.
Μετά την τελευταία μας εκδήλωση στις 8 Μαρτίου, αφιέρωμα στην κυρά της Ρω, ποιος ξέρει πότε θα ξαναβρεθούμε, εξ’ αιτίας της πανδημίας που μαύρισε την ψυχή και πλάκωσε τις καρδιές μας. Όπως και τότε (1821) όλα είναι σιωπηλά γιατί πάλι τα σκιάζει η φοβέρα και τα πλακώνει … ο θάνατος. Κυρίαρχα συναισθήματα: η θλίψη, ο φόβος, η αγωνία, η αβεβαιότητα. Κυρίως ο φόβος, το ενδεχόμενο απώλειας αγαπημένων μας προσώπων. Οδυνηρό συναίσθημα κι αβάσταχτος ο πόνος της απώλειας και του πένθους που βιώνουμε από ξαφνικούς θανάτους αγαπημένων μας (οικογένειας, φίλων), που χάσαμε συνεχόμενα σε μικρό χρονικό διάστημα. Πώς να τα ξαναζήσουμε; Πώς θα τ’ αντέξουμε;
Αγωνιώ και φοβάμαι για όλους. Θλίβομαι για τους χιλιάδες θανάτους στην Κίνα, την Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία, σ’ όλο τον κόσμο. Αγωνιώ όμως και τρέμω για το ενδεχόμενο του ενός θανάτου, για τον έναν θάνατο κάποιου κοντινού μου αγαπημένου προσώπου. Κλείνω σφιχτά τα μάτια για να διώξω την εικόνα και τη σκέψη. Να ξορκίσω το κακό.
Τι μπορώ να κάνω; Τι μπορούμε και τι πρέπει να κάνουμε;
Να κάνουμε το φόβο ευθύνη. Με σεβασμό στις υπεράνθρωπες προσπάθειες γιατρών και νοσηλευτών, να ενηλικιωθούμε, να γίνουμε πολίτες, να μείνουμε σπίτι, να σκεφτούμε, να διαβάσουμε, να δούμε ταινίες, να μιλήσουμε με τους φίλους μας -στο τηλέφωνο, να μαγειρέψουμε, να δούμε παλιές φωτογραφίες των παιδιών μας, τα εφηβικά μας λευκώματα, να βαρεθούμε λίγο, δεν πειράζει. Και όλα αυτά, δόξα τω θεώ, κάτω από μια ασφαλή στέγη, την οποία κάποιοι συνάνθρωποί μας στερούνται.
Να μείνουμε μακριά ο ένας από τον άλλον, για να μπορέσουμε να ξαναβρεθούμε.
Με αίσθημα ατομικής και κοινωνικής ευθύνης και ηθική υποχρέωση να μην βλάψουμε τους συνανθρώπους μας, προχωρούμε με το κράτος ως πολίτες του και πειθαρχούμε στους κανόνες. Αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας. Μένουμε ενωμένοι και αγαπημένοι, από μακριά. Μένουμε σπίτι. Με υπομονή και αισιοδοξία.
