Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Κιμμερίων
Η ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ
Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος 25 Ιουλίου 2015, στις 8.30 μ.μ. στο Παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής του προσφυγικού οικισμού Κιμμερίων, ο Πρωτοπρεσβύτερος Αρχοντής Κομίλης θα τελέσει εόρτιο εσπερινό με αρτοκλασία και κήρυγμα.
Πόσοι από τους Κιμμεριώτες γνωρίζουν το ιστορικό ίδρυσης του Παρεκκλησίου;
Στις γυναίκες του προσφυγικού οικισμού Κιμμερίων – μετά τον ξεριζωμό τους από τη Μικρά Ασία κατά τον Αύγουστο του 1922 και την εγκατάστασή τους, μετέπειτα, στο νέο οικισμό που δημιουργήθηκε, – παρουσιαζόταν πολύ συχνά η Αγία Παρασκευή, ίσως γιατί ένοιωθαν έντονα την απουσία ενός, κοντινού στις κατοικίες τους, χώρου λατρείας του Θεού και της αγαπημένης τους Αγίας, την οποία και στην “πατρίδα τους” τιμούσαν σε μεγαλοπρεπή και περίτεχνο ναό (Ι.Ν. Αγ. Παρασκευής Ντερέκιοϊ Προύσης, περιοχής Βιθυνίας: φωτ. 4η, 1936, “σουβενίρ” σε κατάστημα της γειτονικής Τρίγλιας και το 1994 σε επίσκεψή μας, σε σχετικά καλή κατάσταση, φωτ. 3η).
Κατά το 1960 η Ελένη Κωστακίδου, στον ύπνο της οποίας παρουσιάστηκε η Αγία ως μαυροντυμένη γυναίκα και της ζήτησε να σκάψει στον τόπο αυτό που σήμερα βρίσκεται το παρεκκλήσι, μετά από προσπάθεια και επιμονή μηνών, βρήκε κάποια θραύσματα κεραμικού σκεύους, πιθανόν θυμιατού. Στο σημείο αυτό τοποθέτησε ένα μικρό προσκυνητάρι με εικόνα της Αγίας και καντηλάκι και έτσι ξεκίνησε η επίσκεψη των γυναικών του προσφυγικού οικισμού “στην Αγία Παρασκευή”, για το άναμμα του κεριού στη χάρη Της και για προσευχή.
Μικρά κορίτσια τότε, γύρω στο 1965, Καλοκαίρι, θυμόμαστε τις Mικρασιάτισσες γιαγιάδες μας “στην Αγ. Παρασκευή” με την εικόνα της Αγίας και τον ιερέα του χωριού (τον παπά Γιώργη), να παρακαλούν το θεό για βροχή και να καταβρέχουν με νερό από το στερεμένο σχεδόν ρέμα εκεί δίπλα, τα πρωτότοκα κορίτσια. Προφανώς, προσπαθούσαν να καταπολεμήσουν την ξηρασία και την ανομβρία με δέηση και με το έθιμο της Περπερούνας (Περπερούνα περπατεί, το Θεό παρακαλεί, για να βρέξει μια βροχή, μια βροχή μια σιγανή…).
Στον τόπο αυτό, δηλαδή βορειοανατολικά του προσφυγικού οικισμού, στις παρυφές του βουνού, το 1981, κτίστηκε ένα μικρό Παρεκκλήσι στο όνομα της Αγίας Παρασκευής (στο κέντρο της 1ης φωτογραφίας), με δαπάνη της Πετρηνής Παρασκευά, η οποία, εκείνο τον καιρό, είχε επισκεφτεί τους Αγίους Τόπους.
Κατά το έτος 1995 αποπερατώθηκε το σημερινό Παρεκκλήσι, το οποίο ανεγέρθηκε στον ίδιο χώρο, με τη διατήρηση του παλαιού (1η φωτογραφία), με χρήματα που συγκεντρώθηκαν από έρανο των πιστών, προσωπική εργασία και μικρές χορηγίες κατοίκων του χωριού. Οι εικόνες του τέμπλου (2η φωτογραφία) είναι έργο της αγιογράφου Ειρήνης Τρίκη.
Κατά τον Ιούλιο του 1996 ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Ξάνθης και Περιθεωρίου κ.κ. Παντελεήμων και ο Αιδεσιμότατος ιερέας Αρχοντής Κομίλης, παρουσία του τότε Δημάρχου Ξάνθης Φίλιππου Αμοιρίδη και πλήθους κόσμου, τέλεσαν τον Αγιασμό και την Ακολουθία των Θυρανοιξίων του Ι. Παρεκκλησίου της Μεγαλομάρτυρος Αγίας Παρασκευής, το οποίο αποτελεί μέχρι σήμερα, καταφύγιο και τόπο προσευχής και λατρείας του Θεού και της Αγ. Παρασκευής, κυρίως των ηλικιωμένων γυναικών του προσφυγικού οικισμού, που η ανημποριά των γηρατειών δεν τους επιτρέπει, πια, τη μετάβαση και τον κυριακάτικο εκκλησιασμό στον Ι.Ν.Αγ. Δημητρίου.
===================================================================================
Τελικά, η Αγία Παρασκευή και το πανηγύρι της είναι το γεγονός του Καλοκαιριού. Σημείο αναφοράς και συνάντησης των Κιμμεριωτών. Ξανανταμώσαμε με συγγενείς, φίλους, παλιούς γείτονες και άλλους συγχωριανούς μας από Αθήνα, θεσσαλονίκη, Βόλο και από το εξωτερικό. Χαμόγελα, φιλιά, νοσταλγία και γλυκές θύμησες από τα παιδικά μας χρόνια.
Μετά τον Εσπερινό, ακολουθώντας τον καπνό και την ευωδιά των ψητών, μεταφερθήκαμε στο χώρο του πανηγυριού που, με μεγάλη επιτυχία διοργάνωσε ο σύλλογος “Αμφέραος” και τα είχε όλα: κέφι, χορό, παραδοσιακή μουσική και τραγούδια, ποντιακή λύρα από το “δάσκαλο” Τάσο Πετρόπουλο, καλοψημένα κρέατα, κρύες μπύρες και γρήγορη εξυπηρέτηση.
Μακάρι, η Αγία Παρασκευή, που μας περίμενε καρτερικά στο Παρεκκλησάκι της, “να μας έχει γερούς, πάντα, ν’ ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε”, για να ζωντανεύει και ο προσφυγικός οικισμός, έστω μια φορά το χρόνο, με πολύ κόσμο και όμορφα παραδοσιακά τραγούδια .