1 Μαϊου 2015, Πρωτομαγιά.
Κάποτε λέγαμε: δεν είναι αργία, είναι απεργία. Αυτό, σήμερα αντικαταστάθηκε από το σύνθημα: δεν είναι αργία, είναι ανεργία. Ευχή όλων μας είναι να επανέλθουμε στο πρώτο σύνθημα, να βγούμε από το τέλμα της οικονομικής ύφεσης, της κρίσης αξιών και της κατάθλιψης, να ανανήψουν οι έχοντες την τύχη της πατρίδας μας στα χέρια τους και να θυμηθούν (μαζί και ο καθένας από μας) τα -άγια- λόγια του στρατηγού Μακρυγιάννη, από τα Απομνημονεύματά του:
«Γλυκύτερον πράμα δεν είναι άλλο από την πατρίδα και θρησκεία. Όσο αγαπώ την πατρίδα μου, δεν αγαπώ άλλο τίποτας. Ναρθή ένας να μου ειπή ότι θα πάγη ομπρός η πατρίδα, στρέγομαι να μου βγάλει και τα δυό μου μάτια. Ότι αν είμαι στραβός και η πατρίδα μου είναι καλά, με θρέφει. Αν είναι η πατρίδα μου αχαμνά, δέκα μάτια νάχω, στραβός θανά είμαι».
