Η ανταπόκριση των γυναικών του συλλόγου στην προγραμματισμένη επίσκεψή μας στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αβδήρων, ήταν εντυπωσιακή. Είχαμε συγκεντρωθεί, πολύ πριν έρθει το λεωφορείο, σαν σε σχολική εκδρομή, 51 άτομα μαζί με κάποιους συζύγους. Πολλά από τα, ηλικιωμένα κυρίως, μέλη μας, είχαν την πρώτη τους επαφή με το Μουσείο και τον αρχαιολογικό χώρο των Αβδήρων, για πρώτη φορά σήμερα.
Χωρισμένες σε δυο ομάδες, θαυμάσαμε τα αντικείμενα της έκθεσης, που χρονολογούνται από τον 7ο αι. π.Χ. (αρχαϊκά χρόνια) έως το 13ο αι. μ.Χ. (μεταβυζαντινά χρόνια) και παρουσιάζονται σε τρεις θεματικές ενότητες: δημόσιος βίος, ιδιωτικός βίος και ταφικά έθιμα.
Η αττική ερυθρόμορφη τεφροδόχος (4η φωτ.) μας οδηγεί στην αίθουσα των σαρκοφάγων, όπου εντυπωσιαστήκαμε από τον τρόπο παρουσίασης των αντικειμένων, με τα κτερίσματα στους τάφους όπως ακριβώς βρέθηκαν, το χαμηλό φωτισμό, μην ενοχληθεί κανείς στον αιώνιο ύπνο του, ούτε ο στεφανωμένος αθλητής -πολεμιστής;- (5η φωτ.), ούτε η νεαρή (2.500 ετών) γυναίκα με το δαχτυλίδι.
Μετά το μουσείο επισκεφτήκαμε το Πολύστυλο, τον αρχαιολογικό χώρο των Αβδήρων, όπου περιηγηθήκαμε στην πύλη του δυτικού τείχους, στις πλακόστρωτες εσωτερικές αυλές με το πηγάδι, το εργαστήρι κατασκευής πήλινων ειδωλίων, ερείπια κατοικιών που φανερώνουν ότι η πόλη των Αβδήρων ήταν κτισμένη σύμφωνα με το ιπποδάμειο πολεοδομικό σύστημα.
Επιστρέψαμε στο χωριό για μια, τελευταία, βόλτα στο λαογραφικό μουσείο Αβδήρων, ένα ωραίο πετρόκτιστο κτήριο του 1860 που παλιά στέγαζε το δημοτικό σχολείο, με ενδιαφέροντα εκθέματα από την αγροτική ζωή και την υφαντική τέχνη.
Μας εντυπωσίασαν κι άλλα κτήρια του χωριού, όπως ο ιστορικός ναός της Αγ. Παρασκευής, πετρόκτιστη τρίκλιτη βασιλική του 1845, το διώροφο αρχοντικό του καπνέμπορου από την Κων/πολη Παμουκτσόγλου από τις αρχές του 18ου αι. (αριστερή κάτω φωτ.), το αρχοντικό Κιζλαρίδη και κάτω στην πλατεία το πολιτιστικό κέντρο, ένα κτίσμα του 1730, ο “Αντιλογίας Δόμος” που πήρε το όνομα από το έργο του Πρωταγόρα:Αντιλογίαι (δεξιά κάτω φωτ.).
Μετά από τόσο περπάτημα και πριν την επιστροφή μας στα Κιμμέρια, δικαιούμαστε, τουλάχιστον, έναν καφέ. Τον απολαμβάνουμε επάνω στην πλακόστρωτη πλατεία, κάτω από τη θαλπωρή ενός ζεστού φθινοπωρινού ήλιου, σταθερού συμμάχου μας καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας.
Αποχαιρετούμε τα αρχαία και τα σύγχρονα Άβδηρα, με συναισθήματα χαράς και ικανοποίησης γιατί, όπως λέγαν οι γυναίκες μας, είδαμε και μάθαμε πολλά για τον πολιτισμό εκείνης της εποχής, τη συνέχεια του ελληνισμού, τα σύμβολα και τις συνήθειες που πέρασαν από την αρχαιότητα στη θρησκεία μας.
Επόμενη απόδρασή μας, η ανάβαση στον Καλέ, την ακρόπολη των Κιμμερίων.
Η αττική ερυθρόμορφη τεφροδόχος (4η φωτ.) μας οδηγεί στην αίθουσα των σαρκοφάγων, όπου εντυπωσιαστήκαμε από τον τρόπο παρουσίασης των αντικειμένων, με τα κτερίσματα στους τάφους όπως ακριβώς βρέθηκαν, το χαμηλό φωτισμό, μην ενοχληθεί κανείς στον αιώνιο ύπνο του, ούτε ο στεφανωμένος αθλητής -πολεμιστής;- (5η φωτ.), ούτε η νεαρή (2.500 ετών) γυναίκα με το δαχτυλίδι.
