Σμύρνη 6 Ιανουαρίου 1922. Ο τελευταίος αγιασμός των υδάτων, η τελευταία κατάδυση του Σταυρού στην αγαπημένη προκυμαία του “Καί”. Οκτώ μήνες μετά, η Σμύρνη παραδίδεται στις φλόγες και “τα Άγια τοις κυσί”.
Σμύρνη 6 Ιανουαρίου 2016. Ενενήντα τέσσερα χρόνια μετά, απέναντι από το παλιό Ελληνικό Προξενείο, τα ίδια (;) νερά καθαγιάστηκαν από τον πατέρα Κύριλλο, ο οποίος ευχήθηκε “σε όλη τη Ρωμιοσύνη να πορεύεται πάντα στο ρου και στο χρόνο της ιστορίας και σε οποιεσδήποτε συνθήκες να δηλώνει την παρουσία της”, ευχαρίστησε τους κολυμβητές που “ανέσυραν το Σταυρό του μαρτυρίου της Εκκλησίας και του Γένους μας”, δηλώνοντας συγκινημένος: “στέλνουμε την αγάπη μας με τις σταγόνες από τα δάκρυα και τη χαρά των προγόνων μας σήμερα”.
Αλήθεια, η κατάδυση του Σταυρού στα πολύπαθα νερά της Σμύρνης, από μόνη της μπορεί να γλυκάνει και να παρηγορήσει τις ψυχές μας; (ζώντων και κεκοιμημένων;). Μήπως χρειάζεται και μια ΄συγνώμη΄ από το τουρκικό κράτος;
Θεοφάνεια στο μώλο της Τραπεζούντας, 1917, με το Μητροπολίτη Χρύσανθο (αρχείο ΕΠΜ).
Αϊβαλί, 1920, Θεοφάνεια, το καϊκι με τους επισήμους.
Βόσπορος, 1955, κατάδυση του Σταυρού στο Μέγα Ρεύμα.
——————————————————————–
Κιμμέρια 6 Ιανουαρίου 2016
Θεοφάνεια: ημέρα που φανερώθηκε ο Τριαδικός Θεός, κατά τη βάπτιση του Ιησού Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Άγιο Ιωάννη, όπου κατέβηκε το Άγιο Πνεύμα (εν είδει περιστεράς) και ακούστηκε η φωνή του Θεού: “ούτος εστίν ο υιός μου, εν ω ευδόκησα”.
Την ανάμνηση της ημέρας αυτής γιορτάσαμε κι εμείς στο χείμαρρο Κυδωνέα, με τον πατέρα Αρχοντή (για τελευταία φορά, εν’ όψει της συνταξιοδότησής του) και τη συμμετοχή πλήθους κόσμου.
