Η απόδραση από την καθημερινότητα, έστω και για μια μέρα, η παρέα στο λεωφορείο, το παιχνίδισμα των γλάρων στο καράβι, το βαθύ γαλάζιο της θάλασσας αγκαλιασμένο με τα γέρικα πεύκα, μας έδωσαν μια μικρή γεύση καλοκαιρινών διακοπών. Γοητευτική η εκκλησία της Παναγίας -χτισμένη γύρω στο 1800- στο πανέμορφο ομώνυμο χωριό -το βυζαντινό Αναστάσιο- με τις εικόνες της Κοίμησης της Θεοτόκου και της Παναγίας της Παντοβλεπούσας, το λάβαρο των Σταυροφόρων του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου, τμήμα του βυζαντινού τέμπλου και τις περίφημες “μπακίρες”.
Επιβλητικό και άψογα φροντισμένο από τις ακούραστες μοναχές το Μοναστήρι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, κρεμασμένο στα βράχια πάνω από τη θάλασσα, με την εικόνα του Αρχαγγέλου και εκείνη στην οποία φυλάσσεται ένα κομμάτι του Τιμίου Ήλου του Χριστού.
Μετά την επίσκεψη στο αρχαιολογικό μουσείο και την αρχαία αγορά, το μπάνιο στο παλιό λιμάνι μετά το Καλογερικό, τη βόλτα στον πεζόδρομο, τον καφέ στο παραδοσιακό καφενείο του Λιμένα με τα πλατάνια (παλιό Δημαρχείο), αποχαιρετούμε τη -λουσμένη στο φως των νωχελικών χρυσών και ρόδινων ακτίνων- Θάσο, που τον 7ο π.Χ. αι. είχε ελκύσει και μαγέψει με τη λάμψη των μαρμάρων της τους Πάριους του Τελεσικλή.
