26 Μαϊου 2019. Τιμήσαμε και φέτος, 100 χρόνια από το έγκλημα της γενοκτονίας, τους νεκρούς μας Πόντιους, θύματα της τουρκικής θηριωδίας από το 1908 έως το 1923, μαζί με τη μαύρη επέτειο της άλωσης της Πόλης, όπως την είδαν τότε, οι ελεύθεροι ακόμη Έλληνες της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας.
Αναφερθήκαμε και στο βιβλίο του Χ. Τσιρκινίδη, διαβάζοντας δυο μικρά αποσπάσματα: “Αλλόγλωσση κι αλλόθρησκη. Μισή Τουρκάλα μισή Ελληνίδα. Θυμάμαι, τρεις Έλληνες ψάχναμε τις ρίζες μας στα πανύψηλα παρχάρια του Πόντου. Δεν θα ξεχάσω, τα μάτια σου πέταξαν μακρυά στο χρόνο σαν άκουσες πως είμαστε Γιουνάν. Κι εγώ Γιουνάν είμαι … η μάνα μου 4 χρονών κοριτσάκι έχασε τους γονείς της στην εξορία το 1917. Θυμάμαι, έφυγες απότομα από κοντά μας. Φοβήθηκες το μυστικό σου; Λίγο πιό πέρα, κάτω απ’ το ξύλινο μπαλκόνι του σπιτιού σου, μας κοιτούσες απελπισμένα κι απ’ τα μάτια σου έτρεχαν ποτάμι τα δάκρυα…”